Księża pracujący w parafii
Ks. Franciszek Michalik
Ur. 1896 r. w Garwolinie, tu też ukończył szkołę miejską, później trzy klasy szkoły średniej. W roku 1911 złożył dokumenty do szkoły realnej w Warszawie, tam też wstąpił do seminarium duchownego. Wojna przerwała jego plany życiowe, nie rezygnował jednak z nauki i uczył się w domu. W roku 1916 podjął studia w Lublinie.Trzy lata później przeniósł się do Janowa Podlaskiego, gdzie w 1920 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Pełnił obowiązki wikariusza w różnych parafiach.
Pierwszą samodzielną parafią była Klonownica, skąd został powołany do pracy w parafii Uhrusk. Kolejną parafią był Terespol. Ksiądz Franciszek zorientował się, że mieszkańcy Wólki Dobryńskiej i Małaszewicz niezbyt angażują się w życie parafii. Wyszedł z inicjatywą budowy kaplicy dojazdowej w Wólce Dobryńskiej. Wiedział, że będzie ona służyła mieszkańcom obu wsi a także lotnikom i obsłudze nowo budującego się lotniska w Małaszewiczach. Swoje zamierzenia zrealizował w roku 1932, a w rok później przyczynił się do powstania samodzielnej parafii w Wólce Dobryńskiej
W roku 1940 ksiądz Michalik za swoją dobrą pracę został kanonikiem honorowym kapituły Janowskiej. Kilka miesięcy później został aresztowany przez hitlerowców, osadzony w obozie koncentracyjnym w Auschwitz w Oświęcimiu i tam zginął 13 maja 1942 roku.
Ks. Ludwik Liponoga
Ur. 1907 r. w Dzierzkowicach. Wiedzę elementarną uzyskał w miejscowej szkole. Dalszą naukę kontynuował w gimnazjum w Kraśniku. W roku 1925 złożył dokumenty z prośbą o przyjęcie do seminarium w Janowie, tam też sześć lat później uzyskał święcenia kapłańskie. Obowiązki wikariusza pełnił w parafiach – Wojcieszków, Radzyń Podlaski po czym w roku 1932 otrzymał pracę wikarego w parafii Terespol. Staraniem ks. Michalika otrzymał probostwo nowo powstałej parafii w Wólce Dobryńskiej. Pracował tu 4 lata od 1934r. do 1938 r. Kolejną placówką ks. Liponogi był Osieck. Zmarł w roku 1945, w wieku 38 lat podczas operacji w szpitalu. We wspomnieniach ludzi pozostał jako kapłan, który potrafił zjednać wszystkich wokoło, był zawsze uśmiechnięty, otwarty na współpracę z parafianami.
Ks. Józef Tomasz Radek
Ur. 1903r. we Włocławku, tam skończył gimnazjum i liceum. Wstąpił do włocławskiego seminarium jednak z przyczyn osobistych po czterech latach zrezygnował. Przez rok pracował jako katecheta w okolicznych miejscowościach. W roku 1930 został przyjęty do seminarium w Janowie Podlaskim, gdzie po dwóch latach otrzymał święcenia kapłańskie. Przepracował jako wikariusz w kilku parafiach ( Kosów, Stoczek Łukowski, Janów, Parczew), by w roku 1938 otrzymać samodzielną parafię w Wólce Dobryńskiej. Proboszczem naszym był w latach 1938 – 1942. Dał się poznać jako dobry kapłan, który w trudnych czasach zawieruchy wojennej podtrzymywał życie religijne swoich parafian. Był gorliwy w wykonywaniu obowiązków, pozostał w pamięci jako wspaniały kaznodzieja i człowiek wielkiego serca. Ciężka choroba zmusiła go do rezygnacji z probostwa, wrócił do Terespola, gdzie pracował jako wikary. Zmarł 28 września1943r.
Ks. Marian Lech
Ur.1906r. w miejscowości Dąbrówka Stara. Dzieciństwo spędził w domu rodzinnym w Aleksandrówce. W wieku14 lat ukończył szkołę powszechną siedmio klasową. Pracował jako kancelista w Starostwie Powiatowym w Siedlcach. Kolejnym etapem jego nauki to gimnazjum w Siedlcach i NSD we Włodzimierzu na Wołyniu. W Łucku wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego, gdzie po roku studiów został skierowany do Krakowa na Uniwersytet Jagielloński –Wydział Teologiczny. Po powrocie do Łucka otrzymał w 1938 roku święcenia kapłańskie. Dalsza jego praca to parafie: Czersk, Trzebieszów, Zarzecz, Konstantynów, Janów Podlaski, gdzie pracował jako wikary. Samodzielną parafię otrzymał w Klonownicy Wielkiej. Zaledwie po dwóch miesiącach dostał przydział do Wólki Dobryńskiej. Pracował tu od 1942 do 1946 roku. Pomimo czasu okupacji w parafii bez większych zakłóceń odbywały się nabożeństwa, rekolekcje, I Komunie, odpusty czy katechizacja. We wspomnieniach siostry Julity zachował się jako „ksiądz o ogromnym autorytecie i ojcowskiej postawie. Był w parafii wszystkim: ojcem, nauczycielem, lekarzem, sędzią, adwokatem, pośrednikiem godzącym zwaśnionych sąsiadów” Po odejściu z naszej parafii ks. Lech pracował jeszcze w kilku parafiach. Ostatnią parafią, gdzie ks. Lech był proboszczem była parafia w Kościeniewiczach. W roku 1977 odszedł na emeryturę. Zmarł 5 lipca 1979r. w Siedlcach.
Ks. Czesław Świderski
Wikary z Terespola, rezydujący, ale nie mieszkający w parafii , przez okres pięciu miesięcy do czasu przyjazdu nowego proboszcza.
Ks. Bolesław Grzywaczewski
Ur. 1906r. w Kaliszkach. Wiedzępodstawową pobierał w Boguszycach, następnie w Rawie Mazowieckiej. W roku 1932 został wyświęcony na kapłana po ukończeniu janowskiego seminarium duchownego. Przepracował jako wikary w kilku parafiach: Przemienienia Pańskiego w Łukowie, w Mordach, Ostrowie Lubelskim, Tuchowiczu, Garwolinie, Rykach, Prostyni, Wisznicach, zanim dostał samodzielną parafię w Kopytowie k/Kodnia. Kolejną parafią była parafia w Wólce Dobryńskiej. Przepracował tu 9 lat, od 1947 do 1956 roku. Dalsza praca to parafia Lubień, w której był do 1964r. Następnie przeszedł na emeryturę, pracując jeszcze jako rektor filii duszpasterskiej w Kożuszkach. W roku 1971 zamieszkiwał jako rezydent we Włodawie. Zmarł 12.02.1974r. we Włodawie. Parafianie pamiętają księdza jako bardzo spokojnego, cichego, skromnego oraz rzetelnego człowieka.
Ks. Tadeusz Ryszard Kukla
Ur. 1922r. w Adamowie. Uczył się w Śledzianowie, Nurze. Wstąpił do Mniejszego Seminarium Duchownego w Pawlikowicach (diecezja krakowska ) , po czym przeniósł się do Seminarium w Siedlcach. Święcenia kapłańskie otrzymał w roku 1948.Jest absolwentem Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego na wydziale Prawa Kanonicznego w Lublinie z roku 1953. W parafii Wólka Dobryńska pracował w latach 1956- 1964. Po odejściu z naszej parafii przeniósł się do diecezji płockiej. Zmarł w roku 1996, pochowany jest na cmentarzu w Mławie. Parafianie zapamiętali ks. Tadeusza jako człowieka bardzo energicznego, zdecydowanego, stanowczego
Ks. Zenon Pawłowski
ur. 1931r. w Grębkowie. Kapłanem został w roku 1957. Wikariat odbywał w parafiach: Konstantynów, Korytnica Łaskarzewska, Trzebieszów, Węgrów, Ryki, Stoczek Łukowski. W parafii Wólka Dobryńska pracował w latach 1964 – 1978 .
Lata 1964-70 w parafii wypełniały prace gospodarcze. W tym czasie ogrodzono front cmentarza i plebanii żelaznym, trwałym ogrodzeniem, oszalowano i pomalowano plebanię, zmieniono pokrycie dachu plebanii, odnowiono kościół, ogrodzono cmentarz grzebalny siatką, wykonano chodnik przy plebanii. Zakupiono też nowe tabernakulum .Ksiądz zorganizował punkt katechetyczny w Małaszewiczach Stacji, tam też jeździł nauczać religii. W roku 1975 udaje się kupić w Małaszewiczach 2 izbowy dom, w celu przeznaczenia go na naukę religii, który spełniał również rolę kaplicy.
Ks. Edward Gołębicki
Ur. 1937r. w Paszkowicach. Uczył się w ZSZw Końskich, później w Technikum Statystycznym w Łodzi. Świadectwo dojrzałości otrzymał w Liceum Ogólnokształcącym w Poznaniu. Wstąpił do Zgromadzenia OO. Dominikanów, następnie studiował w Wyższym Seminarium Duchownym w Siedlcach. Otrzymał święcenia kapłańskie w roku 1966. Pracował jako wikariusz w kilku parafiach. Pracował też (na własną prośbę) w diecezji gorzowskiej w Szczecińskim i Świnoujściu. W 1973r. powrócił do naszej diecezji, i otrzymał samodzielną parafię w Mostowie. Od roku 1978 rozpoczął pracę w parafii w Wólce Dobryńskiej. Proboszczem naszym był w latach 1978 – 1991.
Ks. Jan Czapski (1991-2008)
Jan Czapski urodził się 8 lipca 1956r. w Uścimowie. Jego rodzice to Mieczysław i Maria Czapscy. W miejscowym kościele parafialnym w Uścimowie został ochrzczony 15 lipca 1956r., a sakrament bierzmowania przyjął w 1969r. z rąk bp Jana Mazura.
Nauki w zakresie Szkoły Podstawowej pobierał w latach 1963-1971 w Uścimowie, następnie kontynuował ją w Liceum Ogólnokształcącym w Milanowie, które ukończył w 1975r. zdaniem matury i świadectwem dojrzałości. Zaraz po maturze złożył prośbę o przyjęcie do Wyższego Seminarium Duchownego w Siedlcach. Motywując swoją decyzję „ aby pójść za głosem Pana” tak napisał – „ czuję w sobie głos Boży, wzywający mnie , abym poświęcił się na służbę Bogu”. Jego ówczesny proboszcz ks. Kazimierz Potiopa, w opinii o swoim parafianinie i kandydacie do seminarium, napisał, że „jest młodzieńcem religijnym, pobożnym, cichym i uczciwym, pochodzącym z dobrej rodziny, która jest wzorem dla innych życia z wiary”.
W seminarium duchownym w latach 1975-1981 odbył sześcioletnie studia filozoficzno-teologiczne i w dniu 13.06.1981 otrzymał święcenia kapłańskie z rąk bpa Jana Mazura w katedrze siedleckiej. Posługiwał duszpastersko w diecezji jako wikariusz w parafiach: Włodawa, Sobolew, Parczew, Zbuczyn. Pierwsza samodzielna parafią była parafia Ugoszcz. Od 7 listopada 1991r. do 07 lipca 2008r. pracował jako proboszcz parafii w Wólce Dobryńskiej. Tutaj także pełnił obowiązki wicedziekana w dekanacie terespolskim.
W naszej parafii ks. Jan przeżywał swój jubileusz 25-lecia kapłaństwa. Za ofiarną posługę kapłańską, gorliwość duszpasterską w sprawach duchowych i gospodarczych oraz wierność powołaniu, biskup siedlecki Zbigniew Kiernikowski mianował go 23.01.2006r. kanonikiem honorowym Kapituły Kolegiackiej Łukowskiej. Od 07 lipca 2008r. pełnił obowiązki proboszcza parafii Trójcy Świętej w Radzyniu Podlaskim i dziekana dekanatu radzyńskiego. Duszpasterzował do ostatnich dni życia. Zmarł w nocy 9/10 września 2011r. przeżywszy 55 lat w tym 30 lat w kapłaństwie.
Wyrażamy podziw dla posługi kapłańskiej ks. Jana, posługi, której codzienny trud jest tak cenny dla naszej wspólnoty parafialnej. W 1997r przy prawie 100 procentowym poparciu parafian podjął trud budowy nowej świątyni. Gdyby dziś te mury mogły przemówić, usłyszelibyśmy w najdrobniejszych szczegółach kolejne etapy jej powstania, usłyszelibyśmy jak zjednoczeni parafianie z poświęceniem wykonywali prace przy budowie. Parafianie widzieli na rosnących murach kilka razy dziennie zatroskanego o każdy szczegół swojego proboszcza, ale nieliczni z nas wiedzieli, gdzie rozniecają się w Jego umyśle wszelkie poczynania, plany, gdzie wstępują w Niego nowe siły, zapasy energii. Kto miał szczęście widzieć jak u stóp ołtarza Kodeńskiego Sanktuarium przed Matką Bożą w wizerunku Królowej Podlasia nasz pasterz modlił się klęcząc ze złożonymi dłońmi , odmawiając kapłańskie pacierze, ten mógł zrozumieć jak należy cenić modlitwę. Ks. Jan umiał zorganizować pracę, umiał też uszanować każdą pracę. Budowa świątyni parafialnej trwała tylko 8 lat, środki finansowe na budowę pochodziły z ofiar parafian i wpływów z rozprowadzanych cegiełek , ale też i ofiar zebranych przez proboszcza podczas głoszonych rekolekcji i kazań w przeszło 60 parafiach. Dzięki wspólnym wysiłkom, pracy, ofiarności i modlitwie powstało wspaniałe dzieło na chwałę Boga i dla pożytku ludzi.
Błogosławieństwo Boże w budowie parafialnej świątyni wraz z parafianami wymodlił za przyczyną św. Józefa udając się każdego roku z pielgrzymką do parafii Szpaki.
Dbał o sprawy materialne parafii, ale nigdy nie zapominał, że najważniejsze są sprawy duchowe. Podczas konsekracji kościoła powiedział ,że „ kościół musi mieć duszę” i o tą duszę bardzo zabiegał, pobudzał parafian do gorliwej modlitwy, organizując różne jej formy .
Ks. Kan. Jan Czapski był wielkim pasjonatem geografii , zachwycał się pięknem polskiej ziemi oraz Kresów wschodnich. Organizował pielgrzymki i wycieczki, zaszczepiał te wartości swoim parafianom od najmłodszych do najstarszych. Zaangażowany był w pomoc Kościołowi na Wschodzie, wspierając w różny sposób kapłanów pracujących na terenach byłego ZSSR.
Ks. Jan był również wielkim patriotą, kochał Ojczyznę, uczestniczył w różnych uroczystościach patriotycznych i sam takowe organizował.
Papież Jan Paweł II mówił, że „nie można kochać Boga, który jest niewidzialny, nie kochając człowieka, który jest obok nas” , my widzieliśmy jak kapłan, nasz proboszcz czynem pokazuje co to znaczy. Zawsze był gotowy do pomocy, dla wszystkich którzy jej potrzebowali bez względu na to, czy były to potrzeby materialne czy duchowe, czy byli to ludzie biedni czy zamożni, czy katolicy czy ludzie innych wyznań. Był bardzo wrażliwym człowiekiem, cieszył się z każdym , kto dzielił się swoją radością i smucił się niepowodzeniem.
Dziękujemy Bogu za to, że pozwolił nam żyć i pracować z tym wyjątkowym kapłanem. Księże Janie dziękujemy za pracę, zaangażowanie i za wytrwałość. Dziękujemy za otwarte serce , za modlitwę, sprawowanie sakramentów, za pojednania nas z Bogiem, słowem za to, że dla nas wszystkich i każdemu z osobna byłeś księdzem, ojcem, bratem, przyjacielem.
Jesteśmy pewni, że dobry Bóg wynagrodził Ci szczęściem oglądania Swego Oblicza. My zapewniamy o pamięci i modlitwie.
Nie powinniśmy odejść z tej ziemi nie zostawiając śladów, które polecać będą naszą pamięć potomności, dlatego w dowód wdzięczności za 17 –letnią posługę w naszej parafii ufundowaliśmy tablicę pamiątkową, która będzie zawsze przypominała nam i przyszłym pokoleniom postać ks. kanonika Jana Czapskiego.
Ks Dariusz Parafiniuk (2008-2012 )
Ks. kan. Dariusz Parafiniuk święcenia kapłańskie z rąk ks. Bpa Jana Mazura przyjął 2 czerwca 1990 roku. Jako wikariusz pracował w Łukowie w parafii Matki Kościoła w Żelechowie i w Białej Podlaskiej w parafii Narodzenia Matki Najświętszej. W latach 1996-1998 w Katolickim Radiu Podlasie. W latach 1998-2000 pracował w duszpasterstwie pielgrzymkowym i fundacji charytatywnej w Białej Podlaskiej. Potem obejmował urzędy proboszczowskie w Rokitnie, Szpakach, Wólce Dobryńskiej, Borowiu i we Włodawie. Od 1 lipca 2022 roku jest proboszczem parafii św. Mikołaja w Międzyrzecu i dziekanem dekanatu międzyrzeckiego.
Podczas Diecezjalnego Dnia Rodziny w Parczewie w niedzielę, 12 maja godnością kanonika honorowego został obdarzony ksiądz Dariusz Parafiniuk, proboszcz parafii Najświętszego Serca Jezusowego we Włodawie, dziekan dekanatu włodawskiego.
Obrzędu instalacji dokonał biskup siedlecki, Kazimierz Gurda, który przewodniczył również uroczystej mszy świętej w intencji rodzin. – Pragnę włączyć do Kapituły Kolegiackiej pod wezwaniem Matki Bożej Królowej Rodzin w Parczewie księdza Parafiniuka. Znakiem zewnętrznym godności kanonickiej jest dystynktorium, zaraz obok mantoletu. Niech ten znak ustawicznie przypomina naszemu bratu, że jest powołany do szczególnego świadczenia o tym, który nas do końca umiłował- mówił biskup siedlecki.
Ks. Maciej Głasek (2012-2022)
Urodził się 24 lutego 1958 r. w Stoczku Łukowskim. Jego rodzice, Stefan i Irena z d. Bachanek, małżonkowie Głasek mieszkali w Wilczyskach, prowadząc gospodarstwo rolne. W kościele parafialnym w Wilczyskach został ochrzczony, przystąpił do pierwszej komunii św. i przyjął sakrament bierzmowania. Jako uczeń Szkoły Podstawowej w Wilczyskach był ministrantem i lektorem w parafii.
Naukę w zakresie szkoły średniej kontynuował w Liceum Ogólnokształcącym im. Joachima Lelewela w Żelechowie i tam uzyskał świadectwo maturalne w 1977 r. „Pragnąc zostać kapłanem i pracować na chwałę Bożą” złożył podanie z prośbą o przyjęcie do Wyższego Seminarium Duchownego w Siedlcach. Jego ówczesny proboszcz ks. kan. Bronisław Gromek, w opinii o kandydacie napisał: „jest młodzieńcem praktykującym, wyróżnia się z młodzieży tutejszej dobrocią, skromnością i roztropnością”. Został przyjęty do grona alumnów seminarium, ale już po dwóch miesiącach został powołany do odbycia dwuletniej zasadniczej służby wojskowej w jednostce kleryckiej w Brzegu nad Odrą. Jako kleryk i żołnierz uczył się indywidualnie z wybranych przedmiotów seminaryjnych i zdał cztery egzaminy przed profesorami Metropolitalnego Wyższego Seminarium Duchownego we Wrocławiu oraz jedenaście egzaminów w Wyższym Seminarium Duchownym w Siedlcach.
Po wojsku powrócił w 1979 r. do seminarium duchownego i kontynuował przez pięć lat studia filozoficzno-teologiczne oraz formację duchową do kapłaństwa. Świecenia kapłańskie przyjął 23 czerwca 1984 r. w katedrze siedleckiej z rąk bpa Jana Mazura.
Jako wikariusz pracował i posługiwał duszpastersko w parafiach: Hańsk (1984-1986) i Kosów Lacki (1986-1991).
Z dniem 10 września 1991 r. został mianowany proboszczem parafii Uhrusk w dekanacie włodawskim. Pełen energii i zapału podjął posługę kapłańską w parafii w zakresie duszpasterskim i administracyjno-gospodarczym. Jego zasługi duszpasterskie i gospodarcze dostrzegali parafianie i pisali o tym do biskupa siedleckiego, kiedy w 2000 r. odchodził z parafii Uhrusk, aby objąć z dniem 10 sierpnia 2000 r. kolejną placówkę duszpasterską – probostwo parafii Krzymosze. Będąc proboszczem w Uhrusku podjął studia specjalistyczne na Papieskim Wydziale Teologicznym w Warszawie i w 2000 r. uzyskał tytuł magistra teologii, po napisaniu i obronieniu pracy dyplomowej.
Na kolejne probostwo parafii Urszulin został mianowany z dniem 21 listopada 2007 r. Z dnem 18 października 2012 r. został mianowany proboszczem parafii Wólka Dobryńska.
Jako proboszcz i duszpasterz dbał o sprawy gospodarcze w parafiach, a szczególnie podtrzymywał dotychczasowe i wprowadzał nowe formy pobożności wiernych w parafii. Wprowadził zwyczaj odmawiania całego pacierza przez wiernych przed każda niedzielną Mszą św.
Pomagał osobiście i włączał parafin do wspieranie materialnego i duchowego wiernych w parafiach za wschodnią granicą na terenie Ukrainy, Białorusi i Litwy. Wielokrotnie zapraszał kapłanów pracujących na Kresach Wschodnich do parafii gdzie posługiwał, aby ukazywali warunki swojej posługi duszpasterskiej, a wierni mieli okazję do wsparcia materialnego Kościoła na Wschodzie.
Z dniem 1 lipca 2022 r. został mianowany proboszczem parafii Wola Zadybska w dekanacie żelechowskim. Pojawiły się słabości zdrowotne i rozwijały się choroby, może zaniedbane w leczeniu przez ks. Macieja. Cukrzyca, sprawy sercowe i nadciśnienie były powodem, że w adwencie ubiegłego roku znalazł się w szpitalu w Garwolinie. Na własną prośbę wyszedł ze szpitala, aby być w parafii na Święta Bożego Narodzenia. Ponownie wrócił do szpitala, doznał udaru i 6 stycznia 2024 r. zmarł w szpitalu w Garwolinie.
W 2016 r. prezydent RP Andrzej Duda, nadał ks. Maciejowi stopień oficerski podporucznika rezerwy Wojska Polskiego, jako uznanie dla żyjących kapłanów za odbytą służbę wojskową w czasach PRL-u. W pamięci alumnów seminarium duchownego pozostał jako dobrodziej, który od pierwszego roku po święceniach kapłańskich, corocznie w okresie karnawału, przywoził klerykom pączki, najczęściej przygotowane przez kobiety, z parafii w których pracował.
Przeżył prawie 66 lat w tym 39 lat w kapłaństwie. Raquiescat in pace.